X
تبلیغات
اشعار طنز و فکاهه - شتر در خواب بیند پنبه دانه

«شتر درخواب بیند پنبه دانه»

شــب عـــیــد از فـــشــارِ خــــرجِ خــانـــه

شـــــدم دیـــــوانــــه از دســـــتِ زمــــانـه

کــــه نـــاگــــه شـــد روانــــه از خـــزانــه

دوصـــد چــنــدان ز خــــرجــم، بی بهانــه

«شتر د رخواب بیند پنبه دانه»

نـــــوازیــــدم ز شــا دی ،ســا زِخــــود را

زد م چـــهــــچــه زد ل،آوازِ خـــــــــود را

کـــه «یــــارانــه»بـــه بـــا لِ نا ز خــود را

ســبُــک اَنـــداخــت د رد سـتـم شــبـــانــــه

«شتر د رخوا ب بیند پنبه دانه»

ز خـــوشـــحـــا لـی یــهـــو از جـا پـریــد م

کـــلــنگی خــانــه ای،اَ ر زان خـــریـــــد م

خــــود م را صـــا حــبِ یـــک خــانه دیـد م

رســیـد از «بــا نک مَسکن» پــو لِ خـا نــه

«شتر د رخوا ب بیند پنبه دانه»

لَـــمـیــد م یــک دو سـاعــت رویِ قــــا لــی

گـــــرفــتــم از «لـِسـا ن ا لــغــیــب» فـا لـی

شــد م از بــخـــتِ خــود حــــا لی بــه حـا لی

سُــرود م هـمــچــو«حــــافـــظ» شا عـــرانه

«شتر د ر خوا ب بیند پنبه دانه»

پـس از آن با د و جـیــبِ پـُر زِ خــا لی

گـــرفـــتـــم وا مکی  از  آن حـــوالـی

کـه تا شــا یـد بــه دست آورده مـا لی

گـدا یی گــفـت بــا من ایــن فـــسـا نـه

«شتر د ر خوا ب بیند پنبه دانه»

وفـــــــــردا نــا گـها ن از راهِ د وری

د وتـا مـــردِ خـبـیـث ولَـــنــدَ هــو ری

نوشِ جا ن کـرد م از آن هـا چه جوری

فــرا ریـــد م از آنهـا چــــو ن ســما نه

«شتر د ر خوا ب بیند پنبه دانه»

سـپس خــــود را د رونِ خـا نـه دیـد م

فــــضــا را خُـرده ای بــیــگـانـه دید م

بــچـــه بـــا رَم هــمـه دیـوا نه  د یـد م

کـشــیــد از مَــغــزِ مـن آ تــش زبـا نه

«شتر د رخوا ب بیند پنبه دانه»

شـــــود گــــاهـی زگــــرمـــا کـلّـه ام گـرم

زَنَـم پُـشــتَک بــه دِ رَّ م جـــامـــۀ چَــــرم

چــو رُســتــم کــــوهِ سـنگی را کـنـم نــرم

بـــــدونِ اعــــتــرا ض و حـــرف وچـانـــه

«شُتُر د ر خوا ب بیند پنبه دانه»

شِـتــا بـا ن نـیـمه شـــب د رپیچِ  بـــُلــوار

پِـــــرا یــــد م را بکــوبــیــد م بـه دیــــوار

چـــــو گــــردیـــد م لَـت و پـا رو بـدهکـا ر

ز«بـــیــمــه»شــــد تـــــمـــا مِ آن روانــه

«شُتُر د ر خوا ب بیند پنبه دانه»

سَـحَـر گه   هــمــسـر م بـا تـخـته ای سخـت

بــفـــــرقــــم زد کـه ای بَــر گـشــته از بخـت

چـــــرا؟چــــون بــچـه هــا ،افـتـا د ی از تخت

وآن هــــم رویِ تـــــیـــــغِ تـــــیـــــزِ شـــانــه

«شُتُر د ر خوا ب بیند پنبه دانه»

                                              هوشنگ شاهنده

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه شانزدهم اردیبهشت 1390ساعت 23:20  توسط هوشنگ شاهنده  |